O czym ten blog

Od wielu lat wędruję po górach szukając w nich ciszy, wytchnienia, kontaktu z naturą i historią, oderwania od codzienności. Z przykrością jednak stwierdzam, że coraz ciężej odnaleźć mi te wartości na beskidzkich czy tatrzańskich szlakach; tym bardziej w czasach pandemii COVID-19, kiedy ograniczenia w poruszaniu zmuszają większość osób do odkrywania ojczystego kraju na nowo. W tym roku coraz mniej miejsc w górach w których odnajdywałem to czego pragnąłem. Zazwyczaj znajdywałem jedynie rozczarowanie nadmiernymi tłumami na szlakach, hałaśliwymi turystami, festynową cepeliadą trącącą brakiem autentyczności. Powoli zdałem sobie sprawę z tego, że w pewien powolny i dyskretny sposób zaczynam wycofywać się z Beskidów, że zostaję niejako delikatnie z nich wyproszony, lecz nie jako persona non grata, ale jako osoba która otrzymała od tych gór wszystko co mogła otrzymać, wdzięczna za wszystko czego się nauczyła i czego doświadczyła. W poszukiwaniu autentyzmu, z dala od tłumów, z dala od komercji mój wzrok początkowo błądził po mapach, aby w końcu zatrzymać się na niepozornych pogórzach karpackich. Położone z dala od głównych szlaków turystycznych, nieco na uboczu okazują się wspaniałą żywą krainą; tyglem w którym miesza się historia, przyroda, etnografia i religia. Pogórza potrafią zachwycać i zaskakiwać. Mimo, że gęsto zaludnione to nadal w głębokich „paryjach” możemy odnaleźć mateczniki leśnej zwierzyny, a w cichych wioskach skarby ludowego kamieniarstwa w postaci tysięcy przydrożnych krzyży i przepięknych nagrobków, dzieła sztuki w rozsianych po cichych dolinach drewnianych kościołach pamiętających czasy wieków średnich. Wśród polnych dróg i na pagórach warto zatrzymać się przy cmentarzach z I wojny światowej czy partyzanckich mogiłach z czasu II Wojny Światowej. Ziemia ta oferuje także bogactwo wciąż mało zbadanych i słabo zagospodarowanych wód leczniczych. Właśnie to wszystko spowodowało, że zwróciłem swoje zainteresowania na te nieco zapomniane i niedoceniane tereny, które warte poznania.